Buhay Ko

This BLOG will SOON CEASE to EXIST

2009-04-30T01:51:00.000+08:00

May 1 can't wait. This BLOG will SOON CEASE to EXIST. I love this blog but I have to let go - and move on.

The act of choosing is the oxygen to your soul.

PROJECT DENNIO
Awakening from the deepest slumber:

http://projectdennio.blogspot.com/

Visit it now.

Still Alive at 18

2008-03-13T16:59:00.001+08:00

Honestly, I haven’t seen myself going this far. When I was a kid, I have never seen myself in this place where I am right now. As I envision myself into the future, this period of my life was a big gap. It is as if after I would graduate from elementary, I would become the next president.

I may have mentioned a lot of times when I was a kid that the course that I would be taking up Political Science, because of my ‘ambition’, I haven’t actually seen myself taking it. Maybe because of the ‘political’ word in it which makes it appealing for me during that time. But still, it’s the course I’m actually taking up here at UP.

Also, I have heard a lot of times when I was a kid that UP is certainly the best university we have in the Philippines. But I have never dreamed of studying here, even when I was in high school. And to tell you honestly, I was much happier when I knew that I passed in UST than when I received that letter saying that I am one of those 6% that passed the UPCAT.

I don’t know why. Maybe it is because the course that I passed in UST is a BA-BS degree or a double degree course while in UP I passed BA Political Science. Or maybe the exam results for UST came a month earlier before the UPCAT results. Or maybe, something inside me is saying that it would be a big mistake for me to enter UP. But I don’t have a choice. Our family is cash-strapped and I can only get the best and quality education minus the high costs is in UP.

And yes, It was a big mistake. But as I have said, I got no choice but to be here.

It was here in UP that I’ve lost interest in studying. Yes, I’ve lost interest to study. This is the most dreadful thing that could happen to any student especially for me. I have never ever seen myself losing interest in studying. But still, my life went on. I said to myself that maybe it would not last. But as the days go on, mas lalo akong nawawalan ng interes na mag-aral. Why? Distractions? Maybe. My course? Maybe. Financial problems? I don’t know.

But there’s one thing that I want to do right now. Start a new life. And I hope, that to Him up there would allow me to have that chance. Give me the strength to face the problems I created and to have the courage to move on and start a new life with Him beside me.

Naalala ko na minsan hiniling ko sa kanya na batukan niya ako para matauhan ako. He really works wonders. He didn’t give me what I asked for. He made me do what I’ve been asking from him. And it has finally reached its climax.

Kaya ikaw na nasa itaas, I’m now asking for the chance to live a better life. Ang sakit na kasi talaga ng ulo ko.

TAMA NA! SOBRA NA! PATALSIKIN SI GLORIA!

2008-02-26T17:15:00.001+08:00

Habang tahimik ang lahat kahapon nakita ko ang isang maliit na papel (actually isang short bond paper) na nakapatong sa aking lamesa. Binas ko ang nilalaman nito. And I liked it. Very timely for wht is happening to our country nowadays. And to what our honorable politicians did with our country.

Seven years is enough, as one group said. And truly, enough is enough. We cannot have more of these scams, scandals, graft, corruption and blatant violation of human rights. We don't need an economist who doesn't even care about her people and all she boasts are the numbers and figures which people cannot eat.

It's about time my fellow Filipinos to take away the power we have given them. It's about time to stand side by side without those politicos around. It is time that we do not depend on the calls of the church or some charismatic leader for us to get involved and stand up for real change in our country.

It is time for us to change the country without them.

And here is a literary piece dedicated to all Filipinos created by Bernard Backman.

REVERSE CREATION

by Bernard Backman

In the end, we destroyed the heaven that was called Earth. The Earth had been beautiful until our spirit moved over it and destroyed all things.

And we said...

Let there be darkness... and there was darkness. And we liked the darkness; so we called the darkness, Security. And we divided ourselves into races and religions and classes of society. And there was no morning and no evening on the seventh day before the end.

And we said...

Let there be a strong government to control us in our darkness. Let there be armies to control our bodies so that we may learn to kill one another neatly and efficiently in our darkness. And there was no evening and no morning on the sixth day before the end.

And we said...

Let there be rockets and bombs to kill faster and easier; let there be gas chambers and furnaces to be more thorough. And there was no evening and no morning on the fifth day before the end.

And we said...

Let there be drugs and other forms of escape, for there is this constant annoyance - REALITY - which is disturbing our comfort. And there was no evening and no morning on the fourth day before the end.

And we said...

Let there be divisions among the nations, so that we may know who is our common enemy. And there was no evening and no morning on the third day before the end.

And finally we said...

Let us create God in our image. Let some other God compete with us. Let us say that God thinks as we think, hates as we hate, and kills as we kill. And there was no morning and no evening on the second day before the end.

On the last day, there was a great noise on the face of the Earth. Fire consumed the beautiful globe, and there was silence. The blackened Earth now rested to worship the one true God; and God saw all that we had done, and in the silence over the smoldering ruins... God wept.

Goodbye

2008-02-12T15:22:00.000+08:00

Please bear with me my dear audience. This is my fist attempt after so many years to write a poem. I tried once and it was good. But, that poem was lost. It was something about my feelings during that time. As far as I can remember, it was written on a white long pad using a blue pen. Enough blabbing.. Here’s my not-so-poem-like poem dedicated to no one..

I got nothing
Nothing is all I got
That’s why my life is going nowhere
And myself is nowhere to be found
I’ve tried to look
But I always get the same shameless being
The person that lost its touch
A person that’s so frustrated with life
The man that questioned everything
Cursed everyone
And lost faith in Him
But still clinging on to His promise
“All of you who are tired, you will find rest.”
But when is that?
When will everything end?
Or it’s just a matter of will?
Will to change the course of my life
Am I a loser?
And a quitter?
Maybe.
I have nothing to blame but myself.
I chose it.
But I’m blaming it on others.
Blaming it to you.
Blaming it to GOD.
Fuck.
Even this poem is going nowhere.
Like my life for the past years
I hope its not too late
I hope everything can change.
Still I’m here.
Trying to fight.
Stand up after being thrown out.
I want someone who’s going to control my life.
Sabi nila Ikaw
Pero bakit ang hirap?
Dahil ba sa makasarili ako?
Mahina?
O putangina?
Nakakainis.
I want not a second chance.
But a thousand chances to remake my life.
From where I began to where I am right now.
Mahirap. Napakhirap.
I want to die.
I want to say goodbye to everyone else.
But they say that it’s a start of a new hello.
And I don’t want that.
I just want an end.
Even without a new beginning.
I need someone to take over.
To save me from this road I’m on.
Goodbye.

At bakit goodbye ang title ng post na ito? Hindi ko alam.

Five months later...

2008-01-25T14:48:00.000+08:00

My last post was five months ago. And since then, a lot happened. Talagang madami. At sa dami ng mga nangyari hindi na ako nakapagblog pa. Hindi ko na na-update. Bast. Napakagulo ng lahat. O baka ako lang ang magulo? Kahit ngayon na ginagawa ko ang post na ito naguguluhan ako.

Five months later. Eto na ako. Malapit nang bumigay.

I hope not. I really hope not.

Sa Feb 2 na ang 1st death anniversary ni Inang. I failed her. The woman who believed in me. I failed her. I failed everybody.. including myself.

I hope soon everything will be fine, before its too late.

Right now, I need someone or something that would control my life.

Ewan. Wala na ko direksyon.

Bahala na siya.

Oo ikaw.

Amen.

Litanya ng isang (baguhang) aktibista

2007-08-27T16:34:00.000+08:00

“Pano ka ba nasali diyan? May kumakausap ba sa’yo?

“ Wala.”

“Di nga?”

“Oo, ako lang ang kusang sumali.”

“Iba ka nga.”

Nagsimula ang lahat ika-15 ng Disyembre taong 2006, mga panahon na nasa rurok ng pakikipaglaban ang mga estudyante ng UP laban sa nakaambang pag-apruba ng BOR saTOFI. Kasama ang isa kong kakilala kusang-loob kaming sumama sa rally. Nagsimula muna sa isang programa sa AS hanggang sa pagmartsa papuntang Quezon Hall hanggang sa pataksil na pagapruba, naroon kami. Ayaw ko lang sa TOFI kaya sumama ako. May maliit na kurot man sa puso ko na gusto kong sumali sa grupo ng mga aktibista, hindi pa rin naging sapat iyon upang itulak ang aking sarili sa kanila.

Pero may isang makulit na nilalang ako na nakilala. Kaklase siya nung kasama ko. Hindi ako ang kausap niya nun kundi ang kasama ko. Pero hindi ko alam kung bakit ako biglang nagsalita. Sinabi ko na interesado ako sumali. At ang nilalang na ito ay agad-agad naglabas ng membership form at pinasusulatan agad. Whoa! Teka ang bilis naman ata. Napailing ako. Sabi ko pag-iisipan ko. Umoo naman siya at babalik siya after five minutes. Teka kako, hindi naman ata ganun kabilis. Pero makulit talaga. Kaya sinabi ko na lang na sa pasukan ko na lang sasabihin ang desisyon ko.

Dumaan ang bakasyon. Kahit hindi raw counted iyung simba ng madaling araw ng Pasko, nakabuo pa rin ako. Kasi nung 16, hindi na ako nagising sa sobrang pagod. Ay, hindi pala. Nagising ako pero akala ko ay alas-3 ng umaga ang misa. Nagising ako ng 3:30. Ayun, hindi na ako tumuloy. Pero kung alam ko lang, nakahabol ako. Anyway, balik tayo sa kwento.

May paniniwala tayong mga Pilipino na kapag natapos ang simbang gabi, sa ika-9 na gabi ay maari kang humiling at sigurado na matutupad iyon. Sa mga dumaang araw, ang lagi kong ipinagdarasal na sana tulungan Niya ako sa magiging desisyon ko. Isa ito sa pinakamabibigat na desisyon na gagawin ko at anuman ang magiging pasya ko dito ay wala nang atrsan; kailangan kong panindigan.

Natapos ang simbang gabi at Pasko ngunit wala pa rin akong nabubuong pasya. Tinitimbang ko muna ang mga dahilan. Pero isa ang pagkakamali ko: hindi ko kinonsulta ang aking mga magulang na sa bandang huli, ito ang magiging dahilan ng isang malaking problema ng aming pamilya.

Dumating ang Bagong Taon. Sabi ng mga numerologists, ito ang taon ng simula at katapusan. Dahil daw sa 2+0+0+7=9. Ang 9 ang huling numero. Marami daw mangyayari. Hindi man ako naniniwala sa mga ganito ngunit marami ngang nagsimula at nagtapos sa buhay ko.

Nauna na diyan ang pagpanaw ng aming si Inang (see related story below). Sumunod ay ang pagkakaungkat sa kung sino ang may-ari ng lupang kinatitirikan ng bahay namin at ng tita ko. Isa pa ay ang matinding hirap sa pinansya. At ang huli, ang pagsali ko sa isang progressibong grupo.

Sumali ako sa grupo ika-28 ng Hunyo, kaarawan ng aking tatay. Ikalimampung taong kaarawan niya. Hindi ko alam sa aking sarili kung sadya ba ito o hindi. Pero, siya talaga ang isa na marahil sa dahil kung bakit ako sumali. Ipinaglalaban niya ang kanyang paninindigan. Sa dati niyang trabaho, natanggal siya dahil sa gumawa siya ng hakbang upang maimbestigahan ang kanilang presidente sa mga ‘di maganda nitong ginagawa. Hanga ako sa kanya. Ayaw niya na ang perang ipambibili namin ng pagkain ay manggagaling sa ‘di magandang bagay.

Isa pa sa mga nagtulak sa akin ay ang pagtataas ng matrikula sa UP. Nais ko na makapag-aral din dito ang aking kapatid. Ngunit dahil sa TOFI, malamang hindi na namin kakayanin. Sobra ang galit ko noon sa mga taong nagtutulak nito. Hindi nila alam kung gaano ba kahirap ang buhay. Lalo na noong nabasa ko doon sa primer ng admin na ang kita daw ng isang pamilya noong 1990 ay tumataas taun-taon. Magtanong na lang sila sa sarili nila kung tumataas ba ang sahod nila. Isa ito sa dahilan.

Ang isa pa ay ang pangako ko sa sarili ko noong high school. Hindi ko na hahayaan ang ibang tao na makatakas sa responsibilidad sa kanilang ginawa sa ngalan ng katahimikan. Pinalagpas ko ang garapalang pandaraya sa exam namin para wala nang gulo. Kinunsinte ko sila. Hindi ko talaga mapapatawad ang aking sarili. Hindi nila pinagbayaran ang kanilang mga nagawang mali. Hindi nila natutunan na ang isang bagay gaano man ito kasimple kapag inulit-ulit mong gawin, malaki ang epekto nito sa iyong buhay. Kaya hindi ko na hahayaang mangyari pa ulit ‘yon lalo na kung may hindi tama; gaya ng nangyayari sa ating kasalukuyang panahon.

*****

Pero inaamin ko hindi ako buong loob na sumali sa kanila, hanggang ngayon. Kahit pa madalas akong nakaksalimuha sa kanila at madalas din ako pumupunta sa mga educational discussions nila. Marahil ang dahilan din ay hindi pa ako nakakasama sa isa sa mga rally nila. O di kaya dahil may ilang bagay na hindi ako sumasang-ayon sa kanila.

Isa na sigurong mabigat na tanong ay kung sinusuportahan ba nila ang aramdong pakikibaka na ginagawa ng NPA. Hindi ko pa ito naitatanong pero batay sa pakikisalamuha ko sa kanila, iyun pa rin ang pinasukdulang kaparaanan para baliktarin ang tatsulok at baguhin ang lipunan. Sang-ayon ako sa sinasabi sa tatsulok. Ang kapangyarihan at yaman ay nakasentro lamang sa iilan. At ang mga taong bumubuo sa mayorya ng mga Pilipino ay nasa ibaba. Sila ang mga api at lugmok sa kahirapan.

Tama nga na ibigay ang kapangyarihan sa mga taong nasa ibaba ng tatsulok. Ngunit, hindi kaya dahil sa napakarami ng taong nasa itaas mauuwi din ito sa ‘di maganda at sa bandang huli, sa iilan din mapupunta ang kapangyarihan at yaman na taliwas sa ninanais ng pagbaliktad sa tatsulok. At sa pagbabaliktad ng tatsulok hindi rin nito mabubuwag ng tuluyan ang tatsulok upang bumuo ng lipunan na kung saan ang lahat ay pantay-pantay.

At may paliwanag nga pala sila sa sinabi ko kanina. Kung titingnan ko raw sa konteksto ngayon kung posible bang mangyari ang mga ito, hindi ko raw makikita ito pero kung sa ibang konteksto mo ito iisipin, posible na maganap ito. Ngunit, ano nga kaya ang konteksto na iyon? Marahil kaya maraming tao ang takot at ayaw sumama sa mga ipinaglalaban ng mga aktibista ay dahil hindi nila ito maintindihan. Sana ang ‘konteksto’ na kanilang sinasabi ay maiintindihan ng mga tao at hindi isang kathang-isip lamang.

Sinasabi rin nila na ang pakikipaglaban na ito ay pakikibaka para sa pambansang demokrasya. Ngunit kung sa bandang huli ay bubuwagin na ang tatsulok, hindi na rin kakailanganin pa ng isang demokrasya. Pantay-pantay na ang lahat. Alam ng isa ang pangangailan ng kapwa niya. Kaya lahat ng gagawin niya ay para sa kapakanan ng lahat.

At ang isang pangyayari na kamakailan lamang: sinuportahan nila si Ralph Recto, ang Ama ng EVAT. Kasama ang iba pang mga progresibong partlist groups, nagkaroon sila noon ng isang press conference para ihayag ang mga senador na kanilang susuportahan. Hindi ko na maalala kung sino ang kanilang mga sinuportahan pero tumatak ang isang pangalan na siyag ikinagulat ko: si Ralph Recto. Sabi nila ang mga senador na ito ay mga “staunch supporter” ng pagsusulong ng human rights at paglaban sa extra-judicial killings. Pero, hindi ba ayaw nila sa EVAT? Panay ang batikos nila na pahirap ito sa masa. “VAT tayo ang papasan?” pa ang tanong nila.

Naisip ko: hindi kaya tuloy para lamang sa sariling kapakanan nila ang kanilang iniintindi. Lalo na at sa mga panahong ito na isa-isa nang tumutumba ang mga lider-aktibista. Bayaan na muna ang EVAT, mas mahalaga na buhay kami. Isang inconsistency sa mga isinusulong nila.

Ang isa pa marahil ay ang pagsasabi nila ang tuluyan pagbabago sa ating mala-pyudal at mala-kolonyal na lipunan ay hindi magaganap sa konteksto na ating kinapapalooban ngayon. Isang simpleng tanong, kung gayon bakit kinakailangan pa nila na tumakbo bilang mga partylist representatives kung naniniwala naman sila na walang magagawang pagababago sa kasalukuyang sistema?

Maraming pang tanong ang hinahanapan ko ng sagot. Mga tanong na sa mga oras na ito hindi ko na malala ang iba. Marahil ay nabigyang kasagutan ang iba pero hindi pa rin ito malinaw. Kaya siguro nga, hindi ako buong loob na sumali sa kanila. At, hindi ko pa maituturing ang aking sarili na isa na ako sa kanila. At kailangan ko munang makipag-usap sa isa sa kanila. Pero sa ngayon, mag-iisip muna ako.

*****

Ngunit sa kabila ng mga pag-aalinlangan ko na ito. Marami din mga bagay ang sinasang-ayunan ko sa kanila. Ipinaglalaban nila ang mga “basic rights” ng mga tao: trabaho, lupa, edukasyon, sahod, karapatang sibil at marami pang iba. At dahil sa mga ipinaglalaban nila kadalasan silang nababansagan na mga kalaban ng gobyerno. Puro negatibo na lang daw ang kanilang nakikita. Pero ‘di ba, lahat tayo ito ang mga ninanais. Matiwasay na pamumuhay. Nakakakain ng tatlong beses isang araw. Nakakapag-aral ang mga anak. May permanenteng trabaho ang mga magulang. Sino ba ang aayaw ng ganitong klaseng buhay? Wala naman siguro.

Pero dahil sa kanilang mga progresibong ideya, madalas silang hindi naiintindihan. Salot daw sa lipunan. Gusto lamang nila palagi na pabagsakin ang gobyerno. Palagi na lamang gulo ang kanilang dala. Ngunit sa mga panahong napapagtagumpayan nila ang kanilang mga laban, wala man lamang nag-aabot ng pasasalamat sa kanilang mga nagawa.

Isa na marahil sa pinakamalaking tagumpay ng mga aktibista ay ang unang EDSA. Kaya nga lang masyadong natutok sa iisang personalidad ang pagiging dahilan ng pangyayaring ito. Kahit pa maituturing na isa itong malaking kabiguan dahil sa wala itong naidulot na malaking pagbabago sa ating lipunan, ang ipinakita nito na kaya nating magkaisa ng dahil sa gusto natin na magkaroon ng pagbabago ay sapat nang dahilan upang ipagpatuloy ng mga aktibista ang pagmumulat sa mga tao upang sa muling pagkakaisa ng sambayanan ay makapagdala na tayo ng tunay na pagbabago na magtatagal.

Pero siyempre, mukhang matatagalan pa muli ito. Hindi rin kasi maganda na magkakaisa tayo ngayon tapos wala in pala kakahantungan. Sabi nga hindi raw sapat ang oppresyon para makatulak sa mga tao para mag-protesta, “…it is critical consciousness that gives rise to radical action.”

*****

Ngunit sa kabila ng mga nabanggit ko kanina, hanggang sa mga panahong ito, aminado akong naguguluhan pa rin ako. Hindi ko alam kung gumawa ba ako ng maling desisyon. Marahil nasa panahon ako na dumadaan sa transisyon. Isang mahirap na transisyon. Sa ginawa ko na ito, biglang lumakas ang mga humahatak sa akin pabalik na iwanan ko na ito habang hindi pa huli ang lahat at ang isa ipagpatuloy ang nasimulan dahil kung hindi ngayon, kailan?

Sa ngayon, ang mga dahilan upang iwanan na ang lahat ay mas bumibigat. Kabilang na dito ang pakitungo ng aking pamilya. Alam kong naging malaking pabigat ito sa kanila. Nag-aalala sila. Alam ko na parang masyadong OA na ito dahil sino ba naman ako? Marahil alam nila kasi na mula noon may ipinapakita na akong iba sa lahat at ikinakatakot nila na magtuloy-tuloy ito.

Pero binibigyan ko pa ng pagkakataon ang aking sarili upang kilalanin sila. O kung hindi ko na sila makilala, ako’y magiging aktibista na lamang sa aking sariling pamamaraan.

At sa ngayon ulit, magulo pa rin ang buha ko at ayaw ko munang ayusin ito.

Sinubukan ko...

2007-07-10T20:22:00.001+08:00

Sinubukan ko... ngunit mukhang bigo na ako. Hindi akalain na aabot ang lahat sa ganito. Biglaan ang lahat. Walang anumang senyales na darating ito. Pero naniniwala akong bahagi ito ng prosesong pagdaraanan namin para maging isang matatag na pamilya.

Sana lang, matapos din ang unos.

Kayo na po ang bahala sa amin. Ikaw lang ang pinaniniwalaan kong makakatulong sa amin. Alam ko na sa mga sandaling ito, hindi mo kami iniiwan gaya ng dati. Ikaw pa rin talaga ang aming sandigan. Sana bigyan mo kami ng lakas upang malampasan ang lahat ng ito.

Sa kabila nito, nagpapasalamat ako sa iyo Panginoon at narito pa rin kami, nananalig sa iyo.

Amen.

Take Home Exam

2007-03-29T11:16:00.000+08:00

Ngayon ko lang narealize na mas mahirap pala iyung take home exam lalo na kung medyo pag-iisipan mo ang mga isasagot mo. Mas mahirap pala dahil parang walang pressure at wala kang maramdaman na adrenalin rush para makapg-isip sa kung ano ba dapat ang isasagot ko. Pero ayos na din dahil ang tagal kong nag – isip kaso ang hirap. Hindi mo malaman kung paano mo sisimulan ang isusulat mo. Tapos minsan medyo mapapalihis ka pa sa topic at kailangan na i – edit mo pa. At madami pang distraction gaya ng nasa vacation mode na ang lahat ng mga taong nasa paligid mo at ikaw na lang ang nagpapakahirap sa take home exam na ito.

Sana naisip na gawin ito ng prof ko sa Math14 dahil mas magiging madali ang buhay ng mga batang pinapatay ng Math.

Math na naman. Teka nga, saan nga ang Math Building? Nakalimutan ko na yata kung paano pumunta doon.

Pero I pray na makapasa ako dito sa take home exam na ito kahit na mukhang wala na talaga ako mapiga sa aking utak.

Amen.

Baliktarin ang tatsulok.

Hindi ko ito ikakahiya

2007-03-29T11:09:00.000+08:00

Nitong nagdaang linggo, bigla akong nagka-sakit o naipon na lang at nagkasakit ako noong Miyerkules. Pero hindi ko siya ipinaalam sa aking mga magulang kasi ayoko naman na mag-alala sila. Naisip ko na tulog lang ang kailangan nito. Kaya lang, hindi ako puwedeng matulog ng maaga. Madami ako na dapat pang gawin. Kasi ba naman, ito na ang mga huling araw ng ikalawang semester. ‘Ika nga abala na ang lahat. Kahit ang mga nagra-rally nawala muna sa eksena ng paglaban sa TOFI (Tuition and other Fees Increase) at kailangang mag-aral para sa mga exam at tapusin ang mga projects. Pero ako, nagkasakit. Sa lahat ng panahon ngayon pa.

Halos isang dalawang taon na din yata ang nagdaan mula ng huli akong magkasakit na talagang bed-ridden. At nagkataon pa sa panahong hindi ako dapat magkasakit. Pero wala na ako magagawa. Nariyan na siya at magpapagaling ako. Inom ako ng Biogesic kada apat na oras pero siyempre sa madaling araw hindi ko na nasusundan kasi hindi ako nagigising.

Pero noong Biyernes medyo maganda na ang pakiramdam ko pagkagising ko. Kasi nasundan ko na ng inom ng gamot kada apat na oras. Medyo hilo pa ako pero maayos na ako. Naisip ko na huwag nang pumasok para magpahinga talaga. Pero sayang naman kako at last day na namin sa PolSci, hindi ko na makikita si – ay hindi pala, eh basta saying. Hehe… Saka ko na lang naisip na wala na pala silbi ang 0.25 bonus ko doon kasi isang beses na ako lumiban noong namatay ang lola ko, dapat pala nag-absent na ako. Pero saka ko na naisip iyon nang nasa classroom na ako.

At ayun, sumakit na naman ang ulo ko at nilagnat ako. Pero siyempre, tuloy lang, hanggang sa umuwi na ako. Talagang bagsak na ako. Battery empty na. Hindi ko pa rin sinabi pero heto namang kapatid ko ay nahipo niya ang aking ulo na mainit. At iyun siyempre, madaldal (hehe…) sinabi na sa kanila. At madami pa napansin, namumutla daw ako, malalim eyebags ko, at lahat na.

Eh di siyempre, ang mamang malaki ay bumagsak na at inalagaan siya ng kanyang mga magulang. Punas ng punas para bumaba ang aking lagnat. Medyo kinabahan na nga ako kasi taas – baba ang aking lagnat. Inisip ko na ang lahat ng puwede kong sakit. Noong una, kasi masakit talaga ulo ko inisip ko baka may pumutok na ugat sa ulo ko (iyung nangyari sa aking lola…) pero sabi ko siguro una pa lang mangyari iyun eh na-paralyze na ako. Mabuti at hindi naman ganoon. Isa pa ay baka dengue kasi medyo madaming lamok doon sa boarding house na tinutuluyan ko. Pero hindi ko naman ang sintomas nito pero ang alam ko 3 – 4 days ata bago maging full – blown, pero naka 5 araw na, wala naman.

Sabi ng doktor namin, teka anu nga ba iyun… ah… trangkaso pero may viral infection ata sa lalamunan ko. Eh iyun sakit ko. Tapos bigay agad ng reseta. Dalawang gamot. Hanggang sa oras na tina-type ko ito ay umiinom pa rin ako. Binigyan din ako ng medyo malakas para sa chronic pain ng ulo o migraine na ata kasi talagang kumikirot ang ulo ko na para bang pinipiga na ang utak ko.

Sa awa naman ng Diyos ay gumaling ako at nakapasok ako noong Martes at nakakuha ng exam sa Bio1.

Sa gitna ng aking pagkakasakit, medyo nagka-kwentuhan kami ng aking mga magulang sa mga sakit ko noong bata pa ako. High school ako ng nalaman ko na kino-kombulsyon ako noong maliit pa ako (literally…). Tapos ngayon naman nalaman ko na kung bakit nagka-ganito ang itsura ng aking ngipin at [gums] ko. Kapag inaatake ako ng kombulsyon, nangingitim ako at kakagatin ko ang dila ko. Kaya nagkaganoon kasi nasa loob daw ang init at hindi ito lumalabas bilang pawis. At para maiwasan na makagat ang dila ko na kapag nakagat ko ay ikamamatay ko, pinapasakan nila ako ng kung anuman ang puwedeng makapigil sa pagkagat ko sa dila ko. Kutsara, iyung malalaking popsicle stick (anu ba tawag dun?) o kahit pa ballpen. Minsan sa sobrang panggigigil ko, nababali o nadedeform ko ang kutsara. Isipin mo na lang kung gaano ako kalakas kumagat. (Kaya huwag mo akong gagalitin baka kagatin kita. Hehe…)

May ilan sa mga kaibigan ko ang nagsasabi na ipaayos ko daw ang ngipin ko. Ipa-brace ko daw. Kasi sayang naman daw ang hitsura ko (mga nambobola lang) dahil may hitsura naman daw ako (aminado naman akong wala eh), iyung ngipin at [gums] ko na lang ang nakakasira. Naisip ko din iyun dati. Naiinis ako sa hitsura ng ngipin ko. Napapabukas ang bibig ko kasi hindi ayos nga ang posisyon kaya madalas nakanganga ako pero iniiwasan ko pa rin kahit na medyo mahirap. Gusto ko magpa-brace. Kahit kako mahal, basta maayos na lang.

Pero naisip ko, ayoko nang ipaayos ito. Gusto ko na maging alaala ito sa kung papaano ako iniligtas ng maraming beses ng aking mga magulang sa kamatayan. Gusto ko na kapag haharap ako sa salamin makikita ko ito lalo na kung matigas ang ulo ko. Pangit man tingnan, malaki naman ang naging epekto nito sa aking pagkatao. Malamang kung hindi isinakripisyo ang ganda ng ayos ng ngipin ko, malamang wala na kayong mababasa na article na tulad nito ngayon at wala na ako.

Hindi ko alam kung masyado naman akong nagiging sentimental. Naniniwala lang ako na unti-unti ko lang binubuo kung sino ba talaga ako. Ikaw ba kilala mo na kung sino ka? Ako hindi pa. Ayoko na makilala ang sarili ko sa pamamagitan ng kung ano ang gagawin ko ngayon at sa hinaharap. Naniniwala akong malalaman ko kung bakit ako ganito ngayon sa kung sino ako noong dati. Kasi ang saril na ating nakikita ngayon lalo na sa mga kaedad ko ay iyung rebellious self natin. Kumbaga, kasi akala natin hindi naman tayo iyung dati na sarili natin. Pero sa bandang huli, magsasawa din tayo at babalik sa tunay na tayo.

Pero sa ngayon, sa aking sarili, hindi ko ikakahiya ang hitsura ko. Dahil sa hitsurang ito, nabuhay pa ako. At mabubuhay pa ako hanggang sa dumating ang takdang panahon.

Amen.

Quotations

2007-03-29T11:07:00.000+08:00

Ilan sa mga quotations na nagbibigay buhay sa akin tuwing manghihina ako.

“The most difficult thing in life is to know yourself” – Thales

“Life becomes tragic to him who has plenty to live on but little to live for.” – Unknown

“How difficult it is to save the bark of reputation from the rocks of ignorance.” – Petrarch

“Courage consists not in blindly overlooking danger, but in seeing it, and conquering it.” – Jean Paul Richter

“I only regret that I have but one life to give for my country.” – Nathan Hale

Collected: March 2, 2007

Mga Huling Oras

2007-03-29T10:56:00.000+08:00

Kinagabihan ng ika-8 ng Marso taong 2007, may kakaiba akong naramdaman.

Para bang kinikiliti ang puso ko. May kakaibang sensayon akong naramdaman. Medyo nahihirapang huminga. Naisip ko baka aatakihin ako sa puso. Pero hindi naman siguro, kasi alam ko biglaan iyun. Hinintay ko kung matutumba ako. Hindi naman. Uminom ako ng tubig. Humiga muna ako. Pero ganoon pa rin. Naisip ko baka naman iba na ito. Hindi health-related. Something unexplainable. At may naalala ako. Naramdaman ko na ito dati. I’m sure that I’ve felt it before, long time ago, noong “na-in love” ako.

Pero inisip ko, bakit kaya ganoon? Wala naman ako ngayong ‘love interest’. Mas iniisip ko ang aking pag-aaral (na dapat naman talaga noh?) ngayong wala na ang buwiset na Math na iyun (see related post below). At kailangan ko pang isaayos ang buhay ko na pakiramdam ko magulo na. Ihanda ang aking sarili para sa mga posibleng “political plans” sa darating barangay elections kung puwede na akong tumakbo. In the meantime, inaalam ko muna kung pupwede na ba ako tumakbo. In short, madami akong ginagawa. (o kunyari lang na marami akong ginagawa?)

Siyempre, hindi ko naman isinasara ang aking pinto para sa mga posibleng darating. Pero kahit na, ayoko muna ngayon. (O baka naman talagang torpe lang ako? Hehe..) Mahirap naman na may ‘exclusivity’ agad. Mas masarap maging single. Kahit sino puwede mong makasama. At puwede din na mag-isa. (Nagdadahilan lang ata ako.. hehe..)

Ah ewan, basta. Ako si Dennio. Walang girlfriend since birth. And I don’t care.

***

Malapit na bakasyon pero mukhang hindi muna ako magbabakasyon. Kelangan ko atang harapin muna ang buwiset na Math14. Pero sabi noong adviser ko sa PolSci, ‘wag daw ako mag-alala dahil “lenient “ daw iyung mga prof sa Math tuwing summer, ayon sa tsismis. Ewan, sana nga lang para naman makalagpas na ako at medyo makasundo ko naman ang Math.

Kung sakali ngayon lang ako makakaranas na nag-aaral pa rin hanggang summer. Pero para ayaw ng katawan ko. ‘Di bale may panahon pa naman para makapag-isip. Isip na naman. Pero masarap din palang mag-isip ng mag-isip. Pero huwag lang habang tumatawid baka kasi masagasaan ka.

***

Sa nakalipas na 16 na taon ko sa mundong ibabaw, halos 80% ng lahat ng mga aral na dapat kong matutunan sa loob ng 16 na taon, ay natutunan ko sa loob ng nakalipas na 2 taon.

At hindi naging madali iyon. Isipin mo na isiniksik sa loob ng 2 taon ang sandamukal na mga pagsubok, problema at pahirap. Pero naniniwala naman ako na walang matulis na espada ang dadaan sa nagbabagang apoy. Kaya lang, nararamdaman ko na ang rurok ng lahat ng mga maaaring mangyari sa akin ay magaganap ngayong taon. Sana lang hindi ako tuluyang matunaw.
Eh basta, handa ako.

***

Dalawang Biyernes nang humahabol ako sa bus. Tuwing umuuwi na lang ako, pagbaba ko ng dyip, eksakto na nasa ibabaw na ng flyover ang bus na biyaheng Balagtas. At talaga naman, tatakbo ako buhat ang ‘maleta’ ko papunta doon sa sakayan. Mabuti na lamang at medyo binabagalan nila.

Pero last Friday, aba’y talagang hinabol ko. Sumesenyas na ako, pero sige andar pa rin. Lang’ya talaga, pinahirapan pa ako. At siyempre sa laki at taba ko na ito, halos maubusan na ako ng hangin pag-upo sa bus. Sabay laklak ng tubig. Kulang pa, bumili pa ako ng dalawa.

Kelangan ko na talagang magehersisyo.

***

Noong Martes ng gabi, nagsimula na akong isulat ang masasabi ko na isa sa mga maaaring pinakamagandang essay o artikulo o kung anu man na naisulat ko. Hindi ko alam pero talagang nag-aalab ang aking damdamin sa bawat salita na aking sinusulat. Siguro, malaki ang epekto sa akin ng sinusulat ko na iyon. At malamang, marami ang magugulat at hindi lubos na maiisip na makakaya kong isulat iyon.

Dapat dati ko pa ginawa iyon, pero wala akong maisip na magandang dahilan par ituloy. Inisip ko rin ang mga posibleng consequences na maaaring idulot ng paglabas ko sa naturang artikulo. Medyo, kinakabahan ako pero excited ako na mambulabog ng lahat ng tao. Ngayon ko lang gagawin iyon. At malamang iyon na ang gagawin ko: ang mambulabog ng tao at magmulat ng lahat, lalo na ng mga kabataan ngayon. At siguro, ako na rin ang unang dapat mamulat sa ginawa ko na iyon.

Kung ano man ang ginawa ko na iyon. Malapit niyo itong makita at mabasa sa isa sa mga blog ko.
Mamulat ka sana.

***

Biyernes ng tanghali, bago ako umuwi, kumain muna ako sa Coop. Sa labas pa lang ng pinto, may naririnig na akong mga pananalita na hindi dapat naririnig sa loob ng kainan. May mga ewan na gumagawa ng eksena.

Siyet. How romantiks. Si lalake ay naghahayag ng kanyang pagmamahal kay babae habang si babae ay kilig na kilig habang may hawak na pulang rosas. Hindi man lang nahiya. Grabe, lahat ng tao nakatingin na sa kanila pero sige pa rin sila. Hindi rin nahiya sa katabi nila sa lamesa na kumakain. Grabe talaga.

Over to da max ang level naman ng pagmamahalan ng dalawa. Natatawa na lang ako sa mga linya ni lalake. Iyung mga tipong pang-kundiman at pam-pelikula lang. Siyet talaga. Hindi malaman kung kikiligin ka ba sa dalawa o maiinis o matatawa. Mabuti na lang at noong pumunta ako mukhang patapos na dahil kung hindi eh nawalan na siguro ako ng ganang kumain.

Sa lahat ba naman ng lugar, puwede namang doon sila sa may Sunken Garden para mas romantiks at wala na silang ibang tao na idadamay. Hay, nawa’y walang hanggan ang kanilang pagmamahalan. Amen.

(O baka inggit lang daw ako sabi ng isang bahagi ng aking konsensiya.)

***

Biyernes ng gabi. Nagda-drama na naman ako. Iyak na naman. Pero, iyak siguro ng ligaya (tears of joy?). Na matapos ang isang taon na puno ng iba’t ibang klase ng paghihirap, heto buhay pa ako. Patuloy na lalaban hanggang sa katapusan. (wow…)

Magmula nang halos araw-araw na kumakatok sa aking pintuan ang mga problema, wala na akong inisip kung hindi siyempre malagpasan ito at bumawi. Sa awa naman ng Diyos, nakakabawi din, pero pagkabawi ko pa lang ayan na naman ulit. Pero sige lang. Tuloy-tuloy pa rin. Walang atrasan. Kahit ano pa iyan, lalaban ako. (waAaAaw…)

***

Nagkaroon nga pala ng Student Council Elections dito sa UP Diliman o sa lahat ata ng campuses ng UP. Siyempre, wala ring gaanong pinagkaiba sa mga nasa national level. Batuhan ng putik. Siraan ng bawat isa. Pero siyempre, lahat ng ito ay natatapos din sa eleksyon. Ang mga estudyante din ang hahatol.

At iyun na nga noong Mar 6, eleksyon. Pero hindi ko maisip bakit ba hindi lahat eh bumoboto? Kung dito pa lang irresponsible na ang mga botante paano pa sa eleksyon sa bansa. Ipinapakita ba nito na walang pakialam ang mga estudyante sa kung sino ang magiging lider nila o talaga lang feeling nila it’s not their moral duty and obligation to exercise their right to suffrage? Hindi ko alam. Pero gusto ko malaman kung bakit.

Pero masaya na din ako sa kinalabasan ng resulta. Si Shahana Abdulwahid ang nananalong USC Chair mula sa STAND-UP at si Viktor Fontanilla bilang USC V-Chair mula naman sa ALYANSA. Iyan ang dalawang pinakamalaking partido dito at mahigpit na magkalaban sa eleksyon. Sabi ng kabila, wala naman silang mga programa para sa mga estudyante sabi naman ng kabila wala silang paninidigan at para silang pumapanig sa admin. Mga ganun. May isang partido pa iyung KAISA pero medyo bago pa lang sila at hindi pa gaanong ramdam ang kanilang presensya.

Pero anyway, binoto ko ang STAND-UP. Hindi nagtatago sa maskara ng neutralidad. Naninindigan. Tunay na palaban at tunay na para sa kapakanan ng lahat ng mga estudyante. Di gaya noong iba na masyadong mabulaklak ang mga pangako at iyung mga program nila parang hindi mo kakakitaan ng maturity. Para bang pambata. Children’s party kumbaga. Makulay. Masaya. Puro pantasaya. Pero hindi iyon ang kailangan natin. Kailanagan natin na makita ang realidad.

Realidad na tataas na ang tuition and other fees next year. Realidad na patuloy pa rin ang pagpigil ng admin sa pondo ng Kule. Realidad na gusto nang isapribado ng administrasyon ni Pangulong Arroyo ang lahat ng mga state colleges and universities sa buong bansa. Realidad na balang araw hindi na “premier state university” ang UP kundi “premier university” na lang dahil wala nang suporta na manggagaling mula sa gobyerno. Realidad na darating ang panahon na dahil sa pera ang mga matatalino at deserving na mga estudyante ay hindi na makakapag-aral.

In short, katapusan na ng UP.

Note: Delayed na masyado ang post na ito dahil March 11 ko pa ito ginawa. - Dennio

Ash Wednesday

2007-02-21T19:56:00.000+08:00

Well, what has happened to me today???

Unang-una na lamang ay hindi ako nagising sa alarm ng cellphone ko - nakakataot iyun. Kaya pinalitan ko ng tone ang alarm ko kasi baka naman nasanay na ang tainga ko sa tone na iyon kaya wala na siyang pakialam kung mag-alarm man. At dahil doon, hindi ako nakapasok sa kaisa-isa kong klase: PE 1. 11:30 ako nagising. 10 AM ang pasok ko. E di wag na. 2 na absent ko doon.

Speaking of absences, may 3 absences na ako. At lahat ng iyon nangyari ngayong 2nd sem. Iyung dalawa ay sa PE 1, at iyung 1 araw na absent ko ay para sa subject ko na Polsci14, Bio1 at Math14 (grrr...). Libing ng lola ko noon kaya kahit pinilit nila ako na pumasok, umayaw pa din ako - para sa huli man lang pagkakataon makasama ko pa siya.
At napag-uusapan ang lola ko. Naalala ko siya ngayong Ash Wednesday. Naisip ko na hindi magtatagal at siya ay magiging abo na. Mawawala na ng tuluyan ang kanyang katawang lupa. At gaya nating lahat, doon tayo hahantong. Magiging abo. Abo na mawawala din ng tuluyan. Kahit anong pagpapagandang gawin mo, mawawala din iyan.

Sabi nga nila, sa klase ng buhay na mayroon tayo sa Pilipinas, sa kamatayan lang tayo nagiging pantay-pantay. Kahit gaano pa kaganda ang kabaong mo, damit o dami ng mga nakiramay balewala iyan dahil ibabaon ka din sa lupa o kung hindi man, iki-cremate ka. Magiging abo. Magiging abo.

Sa mga taong pinanghihinaan ng loob dahil sa pang-aapi ng iba, isipin niyo na lang na pare-pareho lang kayo na mamamatay at magiging abo. Mabubulok muna at magiging abo.

At sa mga nasa gobyerno, huwag kayo masyado sakim sa kapangyarihan, dahil magiging abo din kayo... tayo.

By the way, sa mga hindi naka-attend ng misa, huwag kayong mag-alala dahil sabi ng pari kanina, hindi naman ito isang day of obligation para sa mga Katoliko, bahala ka na kung gusto mong magpapahid ng abo sa noo mo. Pero sabi nga niya kanina, kahit hindi pa rin ito isang obligasyon para sa mga Katoliko, madami pa din ang nagpupunta. Dahil siguro sa alam natin at tinatanggap natin na sa abo tayo nanggaling, sa abo din tayo magwawakas.

Amen.

Nice one. Mula sa alarm hanggang sa abo.

Magandang araw sa lahat.

[bale, kumuha na nga pala ako ng dropping form at bukas ko na ito ipapasa]

Oh well...

2007-02-20T19:32:00.000+08:00

Ito na ang pinaka-iiwasang bagay na ayaw kong mangyari sa buhay ko bilang mag-aaral dito sa UP: ang mag-drop ng subject.

Hangga't maaari, hangga't makakaya, kelangan pagsumikapan, kelangang magtiis, pero hindi ko akalain na kakailanganin kong magsakripisyo ngayon. Isasakripisyo ko ang siyang nag-iisang tinik, bukol, butlig, pantal, kulani at nunal sa buhay ko: ang Math; Math 14 to be exact.

Hindi na talaga kakayanin. Na-disappoin pa ako. Akala ko, ang 2nd exam ko ang magiging tagapagligtas ko. Nag-aral ko. Nireview ang dapat i-review. Pero ang resulta: mas mababa pa sa nakuha ko noong first exam. 45% ang nakuha ko sa 1st exam. Singko. Bagsak. Lalo naman ngayon. 25%. Singko. Bagsak. Supalpal. Siyet.

Sobra ang pagkadismaya ko. Alam mo iyung pakiramdam na alam mong ginawa mo ang lahat. Mas madami akong effort na ibinuhos ngayon sa paghahanda sa exam namin na ito. Pero what did I got? 25%. Ang masaklap pa, mas mababa sa unang exam ko. Siyet talaga.

Wala talaga, buwiset na talaga ang Math sa buhay ko (ewan ko sa'yo). Isinumpa ko na ito noong finals ko ng Math11 dati. At naging resulta pa ay pasado ako. Pero masama ang nagsasabi ng pagsusumpa sa isang tao. Masama iyun. Bad. Huwag niyo akong tularan. Pero, wala akong magagawa, iyon ang damdamin ko noong mga oras na iyon. Hindi ko naman lahat isinumpa, iyun lang nag-imbento ng what is the value of x if chuva is there over there at iyung mga basta ayoko nang isipin.

Well, wala na akong magagawa sa litanya ko. Drop na kung drop. Hindi naman masusukat ang pagkatao ko sa Math. Wala sa Math ang buhay ko.

Iyun lang. Drop na.

Paalam Inang...

2007-02-07T17:46:00.000+08:00

Magmula noong Jan 26, hindi na ako mapakali. Iyun na ang huli kong pagbisita sa aking lola, Inang kung siya ay aming tawagin. Malala na ang sitwasyon niya. Hindi gaya noong huli naming punta doon. Nakakapgsalita pa siya at hindi pa niya kailangan ng oxygen. Pero sa Biyernes na iyon, hindi na siya makapagsalita, tumatango na lang siya at nilagyan na siya ng oxygen. Nakakaawang tingan si Inang sa ganoong sitwasyon. Dahil sa edad niyang 83, wala pa siyang naging malalang sakit. Malakas siya. Nakakapaglakad pa kahit hindi mo alalayan. Hindi pa maputi ang kanyang buhok. Halos itim pa ang lahat. Pero, iba na siya noong nakita ko.

Sabi sa amin ng kanyang doktor, mild stroke lang daw iyon. Makaka-recover pa si Inang. Medyo ako'y napailing dahil sa kanyang CT Scan result, may internal hemorrhage siya, napaka-imposible naman na may pumutok nang ugat at namuo na ang dugo, 'mild stroke' lang iyon. Pero dahil nagtitiwala ako sa doktor na sa pamamagitan niya ay gagaling na siya, balewala na sa akin iyon. Ang mahalaga, gagaling si Inang.

Pero naging malabo ang lahat. Tumagal siya sa ospital ng higit sa 2 linggo. At nagtanong na kami sa ibang doktor, sabi nila, hindi naman dapat ganun katagal ang pasyente sa ospital lalo naman at mild stroke lang ito.

******************

Simula pa lang noong na-confine ang aming si Inang, nagkaroon na daw siya ng premonition, na siya ay malapit nang pumanaw. Nakakita na siya ng mga mapuputi at nakakasilaw na ulap, mga anghel at inalayan siya ng isa sa mga anghel ng mga puting bulaklak. Doon pa lang, sinimulan na naming ihanda ang aming mga sarili sa nalalapit na niyang paglisan.

Pero sa kabila nito, Diyos pa rin ang bukambibig ni Inang. Sa tuwing may bumibisita sa kanya, siya palagi ang namumuno sa pagdarasal. Mangangaral ng mga aral sa Bibliya, may tatlo siyang mga talata sa Bibliya na siyang ipinangangaral niya, isa na doon ang. Juan 3:16. May dalawa pa na sa Juan at Mateo makikta ngunit nakalimutan ko ang numero. Sinasabi din niya na hinihiling niya sa Diyos na wag niyang alisin ang kanyang memorya. Sana daw kunin na niya ang lahat wag lang iyon. Hindi ko alam ang dahilan. Marahil, dahil ayaw niya na malimutan ang Diyos.

******************

Biyernes. Pebrero 2. 4:30 ng hapon. Hindi ko alam kung bakit hindi ako mapakali. Uuwi na ako sa Bulacan pero ang mga paa ko ay ayaw umalis sa boarding house na tinutuluyan ko. Para bang, ang dami kong nalimutang gamit pero wala naman. Paalis na sana ako, pero kaya pala, may umalis na sa amin.

Noong mga oras na iyon ay abala din ang aking nanay at mga kapatid niya sa paghahanap ng ospital na malilipatan. Inaayos na nila ang arrangements sa PGH para doon ilipat. Masyado na kasi mahal ang ginagastos namin sa ospital na naka-confine ang lola ko pero hindi naman siya gumaling-galing. Kaya napagpasyahan nila na ilipat na lang kung pupwede pa. Naayos na nila ang lahat. Pero, wala pa silang alam sa mga nangyari.

Nasa bus na ako. Wala na akong naupuan kaya nakatayo ako. Tinext ko ang nanay ko kung magkikita ba kami sa Balagtas para dumalaw kay Inang. Sabi niya, wag na lang daw kasi nasa Maynila pa sila, umuwi na lang daw ako at wala pang nagluluto sa amin. Umuwi na nga ako ng diretso.

Sumakay na ako ng dyip. Nang nasa may Matungao na kami. Sa may tapat ng punerarya, hindi ko sinasadayng mapalingon sa may bintana; nahablot ng aking paningin ang sasakyan ng tito ko. Hindi ko nakita ang plaka, pero sigurado ako na sa kanya iyon. Biglang pumasok sa isip ko si Inang. Huwag naman sana.

Nakarating na ako sa bahay at sinabi agad sa kapatid ko ang nakita ko. Sabi niya, baka naman kapareho lang ng sasakyan ng tito namin iyun. Oo nga, baka nga kapareho lang dahil madami na akong nakita na katulad ng sasakyan niya dati. Pero, iba pa rin ang pakiramdam ko. Nasabi ko na lang sa kanya na baka may masama nang nangyari. Sabi agad niya na 'wag akong magsalita ng ganyan. Hindi maganda iyon. Oo nga, hindi tama. Dahil walang masamang mangyayari. At nananalig ako.

Kumain na kami. Nagluto ako ng noodles na lang kasi wala na kaming ulam sa ref. Hindi pa nakakapamili ang nanay ko dahil sa naging abala sila sa pag-aasikaso sa Inang namin nitong mga nagdaang araw. At habang kumakain kami, may kumatok sa pintuan namin. Wala sa isip namin na may masama na palang balita. Pagbukas ng pinto, agad niyang sinabi na: "Wala na si Inang.." Nagulat kami. Nagtanong ng mga nangyari. At doon nagtapos ang aming pag-uusap.

Nang malaman ko iyon, hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko. Wala pang mga luhang pumatak. Nasabi ko na lang sa kapatid ko, "Tama pala ako."

Nawalan na ako ng ganang kumain. Pinilit ko na lang ubusin ito. Tapos, tumawag na ang tatay ko. Tinanong niya sa amin kung alam na ba namin ang balita. Sabi ko alam na namin. Tapos sabi niya ay kumain na kami at gagabihin na sila. Sabi ko ay tapos na.

Tumawag naman ang nanay ko, dama ko sa boses niya na umiyak siya kanina. Nangangatog ang boses niya. Pilit na pinalalakas ang sarili. Pero hindi maitatangi na umiyak siya. Sabi niya, "O kumain na kayo ha, si Inang wala na..."

******************

Wala na ako nasabi pa. Hanggang sa mag-gabi na. At nahiga na ako sa kama. Iniisip ko pa din ang mga nangyari. Pero hindi na ako nagulat. Matanda na si Inang. Tama na ang paghihirap niya. Oras na para siya ay magpahinga. Pero mahirap pa rin tanggapin. Lalo na sa kanyang mga anak.

******************

Kinabukasan, nagpunta na kami sa burol ng Inang namin sa bahay ng tita ko. Tahimik ang lahat. Kakaiba ang pakiramdam ng paligid. Hindi ito natural sa lugar na iyon; ang makaramdam ng kalungkutan.

Sa bahay na ito, madalas nagkakasama-sama kami ng buong mag-anak para kumain may okasyon man o wala. Masaya ang lahat. Maiingay na kwentuhan at tawanan ang maririnig mo. Pero ngayon; katahimikan.

Nakaupo sa may kabaong ng lola ko ang nanay at tita ko. Nag-uusap sila. Lumapit kami ng kapatid ko at nag-mano. Pagkatapos ay sumilip na kami sa kinahihimlayan ng Inang namin.

Hindi pa rin nagbago ang hitsura niya. Mas nagmukha pa siyang bata. Nandun pa rin ang kapansin-pansin niyang maitim pa rin na buhok. Pero hindi maitatanggi ang laki ng pinayat niya dahil sa ilang linggong pagkaka-confine sa ospital. Halos buto't balat na siya. Pero ang kanyang mukha ay hindi pa rin nagbago. Wala pa ring gaanong wrinkles sa noo. Sabi nga ng nanay ko, totoo daw pala na kapag namatay ang isang tao, bumabalik ang hitsura nito sa pagkabata.

******************

Nang nakita ko na ang Inang namin, wala pa ring mga emosyon. Gulat pa din ako. Hindi pa rin makapaniwala. Sabi nga nila, parang natutulog lang siya at mamaya lang ay gigising na siya. Pero hindi na mangyayari iyon, dahil patay na siya.

Bandang hapon ay kami naman ang nagbantay sa may sala kasama ng pinsan at kapatid ko. Natulog muna ang nanay at tita ko. At habang nakaupo ako doon, inisip ko ang mga nangyari. Pinagnilayan. At saka naiyak. Hindi ko na napigilan pa. Napahagulgol ako. Senyal man iyon ng pagiging mahina at hindi lalake, wala ako pakialam. Hindi ko alam pero siguro ako na ang pinaka-iyakin sa pamilya namin. Mas madalas pa ata ako umiyak kaysa sa kapatid ko o siguro sa kahit sino sa pamilya namin. Tawagin mo na akong bakla. Pero sa pag-iyak mas gumagaan ang pakiramdam ko, mas naitatanim sa utak ko ang mga aral at mga nangyari; gaya ng sa Inang ko.

******************

Bigla kong naalala ang mga pagkakataon na kung saan kapag ipinakikilala ako ng lola ko sa ibang tao palagi niyang binabanggit ang pangarap ko: maging presidente ng Pilipinas. Hindi ko alam kung bakit niya madalas na sabihin iyon. Hindi ko ito pinahahalagahan. Ni hindi ko siya napasalamatan dahil siya ang unang naniwala sa pangarap ko.

Aaminin ko, kahit ako hindi ako nagtiwala sa sarili ko na matutupad ko iyon. Na hanggang pangarap na lang. Inspirasyon. Mahirap abutin. Pero si Inang, naniniwala na maabot at kaya ko iyon.

Ngayon, nagsisisi ako at hindi ko siya napasalamatan sa kanyang munting bagay na ginagawa para sa akin. Na ang simpleng pagbanggit ng pangarap ko na iyon sa ibang tao ay siya ngayo'y magiging isang malaking bagay upang pagsikapan at panindigan ang aking pangarap.

Inang, salamat. Tutuparin ko ang pangarap ko. Magiging presidente ako ng Pilipinas. Alay ko sa iyo ang magiging tagumpay ko.

******************

Dumaan ang mga araw ng kanyang burol. Nakakagulat ang dami ng mga taong nakikiramay at nag-aabot ng mga abuloy sa amin. Hindi namin alam na ganito karaming tao ang napamahal kay Inang. Wala kaming kamalay-malay na madaming malaking pagbabago na nagawa si Inang sa mga buhay ng mga taong ito.

Halos hindi nauubos ang bisita sa hapon at gabi. Umaga na lang ang oras ng pahinga namin pero minsan madami din ang pumupunta sa umaga.

Pero kung nakapunta kayo sa amin noong burol niya, hindi mo mararamdaman na nasa burol ka. Naghanda ang mga magkakapatid. Pinapakain ng tanghalian o hapunan ang mga nagpupunta. Hindi mo alam kung burol ba ito o isang handaan. Walang uuwi ng hindi ka busog. Lahat dapat kumain. Ang sabi pa nga, "sige na kumain ka na, ayaw ni Inang ng hindi kumakain.."

Marahil kaya sila naghanda dahil si Inang ayaw niya talaga ng hindi ka kumakain. Isusubo na lang niya, ibibigay pa sa iyo.

******************

Palapit na ng palapit ang araw ng kanyang libing. Parang hindi ko lubos maisip na ayan na, ililibing na si Inang, sa ilalim ng lupa. Hindi na namin masusulyapan ang kanyang mukha. Pero kailangang tanggapin, dahil doon din tayo lahat hahantong: sa kamatayan. May mawawala, may darating. Ganyang ang buhay. Minsan ang mga pinakamapapait at masasakit na aral ay kailangan mong matutunan sa paraan na hindi mo talaga magugustuhan at minsan sa kamatayan mo pa matutunan.

******************

Araw na ng kanyang libing. Ika-6 ng Pebrero taong 2006.

Nagising ako ng alas-siyete ng umaga. 12 na ng madaling araw kami natulog kagabi. Magkakatabi kami ng nanay at kapatid ko sa kama. Doon na kami pinatulog sa kwarto ng tita ko. Nasa paanan naman namin ang isa ko pang tita. Kaya isipin mo kung gaano kalaki iyon at nagkasya kami. Hindi naman iyon gaanong kalakihan pero dahil sa kagustuhang magpahinga, nagkasya kami.

Nag-kape at pandesal kami. Ang paboritong agahan ni Inang sa umaga. Lahat kami iyona ang almusal. Brewed coffee pa nga. Ngayon lang kami nag-ganoon. Sayang, hindi na ito natikman ni Inang.

Umuwi muna kami para mapalit ng damit at maligo. Alas-diyes ang misa ng Inang ko. Dapat sa hapon kaya lang walang mga pari sa hapon, may seminar daw sa seminaryo. Pero sa hapon ang libing niya.

Kulay puti ang sinuot naming damit. Hindi napagkasunduan pero ganoong ang sinuot naming lahat.

Sinabihan ako ng nanay ko na ako na daw ang magsalita mamaya sa harap para magpasalamat. Kasi baka hindi sila makapagsalita. Naiintindihan ko naman iyon. Pero siyempre, kinakabahan pa rin ako at pilit kong pinapawi na para kay Inang itong gagawin ko. Ngayon, pa lang ako magsasalita in-behalf ng aming buong pamilya at hindi sa lahat ng pagkakataon ay magagawa ko iyon. Kaya pinagpraktisan ko na ang sasabihin ko.

Dumating ang misa. Iba na naman ang atmosphere. Sa homiliya, umiiyak halos ang lahat. Lalo na ang mga magkakapatid.

Bago pa ang libing, nagkaroon muli ng salu-salo sa pananghalian. Medyo napawi ang lungkot. Pero sigurado na mamaya. Muling babaha ang mga luha.

Alas-tres na ng hapon. Handa na ang lahat. Nagkaroon ng panalangin muna at sa hindi ko inaasahan, on-the-spot ay ako na naman ang pinagsalita sa harapan para magpasalamat. Sa ngayon, kaharap ang mas maraming tao. Nagsalita ako. Maikli lang. Nagpasalamat sa mga nakiramay at hiniling na isama si Inang sa kanilang panalangin. Mabuti na lang at medyo napigilan ko ang pag-iyak. Na-touch ako dahil sa dami ng mga tao na makikilibing. Iba talaga si Inang.

******************

Lumakad na ang lahat. At habang naglalakad, nariyan ang mga umiiyak; kasama na ako. Maganda ang kantang pinatugtog: Lead me Lord, ang pinakapaborito kong kantang-relihiyoso. Talagang mahalga sa amin, sa mga oras na iyon na ang Diyos ang manguna sa amin.

Malapit lang ang libingan ngunit parang isang buong araw kaming naglakad. Bumubuhos ang mga emosyon. Lalo na ng dumating na sa sementeryo. Sa huling sulyap kay Inang, dito na tuluyang bumuhos ang mga luha, nakabasag ng puso na makita ang mga taong malapit sa iyo na umiiyak. Lalong nakakalungkot na eto na ang huling pagkakataong masusulyapan namin siya. Hanggang sa ngayon, hindi pa rin nabubura sa aking isip ang mga pangyayari sa mga oras na iyon.

At iniligak na siya sa huli niyang hantungan. Wala na talaga siya. Hanggang doon na lang. Natahimik ang lahat. Siguro, kahit papaano, natanggap na nila na wala na si Inang. Wala na...

******************

Pagkatapos ng libing, nagkaroon muli ng huling pagsasama ng lahat sa isang hapunan. Iba na muli ang pakiramdam. Heto ang mga taong nanghihina dahil sa pagkawala ni Inang na nagsama-sama muli para damayan ang isa't isa at magbigayan ng lakas. At umaasa ang lahat na sana masaya na si Inang kung nasaan man siya, pero nakasisiguro ako na kapaling na niya ang Diyos at natamo na niya ang tunay na kaligayahang ipinangako sa atin.

******************

Paalam Inang. Magkikita din tayong muli. Maraming salamat sa panahong inilagi mo dito sa piling namin. Maging maligaya ka na diyan sa piling ng Panginoon.

Pangako. Magiging presidente ako ng Pilipinas.

Paalam.

Roundup

2007-02-02T13:36:00.000+08:00

Maybe I should now write a book entitled "The Art of Deferment". Well again, for the 3rd time in less than a year. I have defered 3 times in two organizations. Some of my readers would probably know that specially my latest deferment. Just last Wednesday or no.. it was since Monday when I chose not to go to their tambayan for the Mission Week.

My reason? I don't know what the reason is but when I did it again, "lumuwag ang pakiramdam ko at hindi ako nagsisisi sa ginawa ko." Anyway, good day to all.

******************************************

Grabe talaga ang laming ng panahon ngayon. Very unusual. Maybe the El Nino has something tio do with it. Well, El Nino is an abnormal weather and climate phenomenon wherein the oceans warm up. Hanggang doon na lang ang sasabihin ko kasi hindi naman ako maalam masyado sa ganyan.

******************************************

Magmula nga pala nang nag-defer ulit ako. Napadalas na ang pagtambay ko sa Sunken Garden. At talaga nga namang sinuswerte ako kasi naman may mga lumapit na naman sa akin na mga nagpapahayag ng salita ng Diyos sa lugar na iyon. Mga Jehova's Witness. At siyempre, ayan basa sila ng Bibliya, nagturo ng ganito ganyan which some of them ay sinasang-ayunan ko, kaya lang, pa-gabi na iyun at dapat ay paalis na talaga ako nang lumapit sila.

Wala naman ako gumawa kundi makinig at sumagot. Tapos binigyan pa ako ng mga magasin nila at isang booklet. Hindi naman nanghingi ng donasyon, tapos inanyayahan pa ako sa kanilang mga bible study.

Dapat noong una pa lamang ay tatanggi na ako, pero dahil mabait ako *ehem* pinabayaan ko na sila. At ang mali ko pa ibinigay ko ang number ko, wowowee, para daw malaman nila kung kelan free time ko. Naku talaga naman.

******************************************

Umuwi ako sa bahay at binasa ang ilan sa kanilang magasin. Medyo napailing ako sa mga nakasulat doon. Lalo na iyung artikulo nila tungkol sa Simbahan Katolika. Totoo nga, unti-unti nang kumakaunti ang mga taong nagsisimba sa Europa. Halos wala na ngang pumapansin sa mga simbahan doon. Naging mga tourist spots na lang at architectural wonders.

Pero, iyung talagang nakatama sa akin ay iyun bang parang pinalalabas pa nila na ang Simbahang Katolika ay isang simbahang hindi totoo at dahil hindi ito totoo ay talagang nakatakda ito na bumagsak. Ouch.

At isa pa, pinalalabas nila na sila, mga Jehova's Witness, ay isang simbahang totoo at lumalakas at lumalawak ang kanilang simbahan. Siyempre, ano pa ba ang aasahan ko? Magasin nila iyon at alangan namang siraan nila ang kanilang sarili.

Mahirap talaga na gawing isang argumento ang relihiyon. Lalo na sa kung sino ang totoong simbahan; ika nga ang tunay na "Church of Christ."

Sasabihin ko na lang sa kanila na kung bakit lumilipat ang mga tao sa kanila at hindi lang sa kanila pati na sa mga nagsulputang relihiyon sa daigdig. Ang mga taong nandiyan sa kanilang samahan ay ang mga taong naghahanap ng isang relihiyon na babagay sa kanilang mga ginagawa. Ang mga lumilipat diyan ay naghahanap ng relihiyon na may convinience. Ang mga tao na lumilipat diyan ay siyang mga tao na nagahahanap ng instant na kaligtasan. At higit sa lahat, lumipat sila dahil hindi muna nila minahal, inalam at inaral ang mga turo ng Simbahang Katolika.

******************************************

Hanggang ngayon, nasa ospital pa rin ang aking Inang. Palala na ng palala ang kanyang kalagayan. At hindi ko maintindihan kung bakit may tao pala na kayang tiisin ang kanyang magulang. Nakakalungkot.

At mabanggit ko na ang taong iyon ay anak ng Inang ko at miymebro ng mga tinatawag na "Born-Again Christians."

Iyun ba ang itinuturo ninyo? Magdasal na lang tayo?

Pero, sana maayos na ang lahat at makaya namin ang isa na namang pagsubok sa aming pamilya.

******************************************

Halo-Halo

2007-01-15T13:17:00.000+08:00

Noong isang linggo, bale noong Sunday, nagkaroon ng isang pagpupulong ang SPPC ng aming barangay. (Sub-Parish Pastoral Council). Naisip ko, matagal na ako hindi nakakapunta doon kaya sabi ko sasama ako. Naisip ko din, it's payback time. Matagal na kasi kami iniipit noong Katandaan sa amin. Ayaw ibigay ang pera. Dati nga may walk-out pang nalalaman noong malaman nila na maghahalal ng different set of officers para sa SPPC at hindi ia-adopt na lang ang dati nang Katandaan. Medyo naimbyerna ang ganda ng mga lola at nagalisan.

Anyway, naisip ko na kung sakaling mabibigyan ako ng pagkakataong makapagsalita (bale member lang ako ng Commission on Mass Media), sasabihin ko kaagad na sana naman ibigay na ng Katandaan ang pera ng bisita para naman may magamit ang aming samahan. Paano ba naman isang taon na kami pero halos wala na kami proyekto na nagawa dahil sa wala ngang pera. Grabe talaga. Sasabihin ko na din na ipinagmamalaki ninyong isa kayong 'pansimbahang organisasyon' na ginagawa ninyo ito para sa Diyos pero ni ayaw naman ninyong magpakumbaba at magpaubaya.

At may nalaman pa kami. Na kaya ayaw talaga bitawan ng Katandaana ng pera ay sa kadahilanang may katiwaliang nagaganap. Susme, simbahan na lang, pinagkakakitaan pa. Ang kakapal talaga ng mukha. Binababoy ang simbahan. Kunyari may nag-donasyon na 10,000. Pinalalabas nila na 5,000 lang ang nakuha nila. Tapos pa, taon-taon na lang, pataas ng pataas ang hinihingi nila para sa pista. Ngayon taon ata ay 300 na. Eh wala naman kami nakikita na pagbabago sa bisita. Saan napunta ang pera?

At dati pa ulit noong medyo bago pa ang aming samahan, aba'y may nagpadala ng sulat sa Pangulo ng SPPC na galing daw diumano sa SPPC ng Sta. Cruz, Manila. Na kesyo labag daw sa Canon Law no. ek ek ang ginagawa namin. Pero palpaka ang ginawa nila. Kung hindi ba naman sila tanga, nakatatak sa sulat kung saan ito nanggaling. Malinaw na malinaw. "BULACAN, BULACAN." Ipinadala sa "BULACAN, BULACAN." Aba'y tingnan niyo nga naman talaga. Lahat ay gagawin dahil sa kasakiman.

Anyway, iyung nabanggit ko na meeting sa umpisa. Hindi na ako pumunta. Kasi baka mamaya kung ano pa masabi ko at hindi na ako umabot pa ng buhay. Medyo kasi nagaalab ang damdamin ko noong mga oras na iyon. Hindi bale, malapit na kami magkaroon ng General Meeting. Doon na lang kami magtuos sa harapan ng lahat ng mga miyembro. Nawa'y maayos na din ang lahat.

Nitong mga huling araw medyo magulo na naman ang buhay ko. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Lalo na rin pala kung anong org sasalihan ko: iyung Lakan ba o APSM?

Iyung APSM sumali ako last sem pero nag-defer ako. In short tumakas. Eh ayaw ko eh. Basta wala nang paliwanag. Eh nagyon nangungulit na naman sila at may nagkataon pa na noong Thursday ata ay halos saan ako magpunta may isang taga-APSM ako na nakakasalubong na iniimbitahan ako na sumali. Ngayong sem, eh sensya na sa inyo ng mga taga APSM, next sem na lang ulit. Nauna kasi ako nag-sign up sa Lakan eh... Kaya ko sinasabi ito dahil malamang may taga-APSM ngayon na nagbabasa. Nahihiya na nga ako, nangako ata ako na sasali this sem pero hindi ko na naman tinuloy. Eh, basta po sa APSM pa din ako sasali. Pero wala muna po ako maipapangako ha?

Eh sa Lakan, sige na nga itutuloy ko na. Ayoko naman na me dalawa na akong org na ini-indian. Sige tuloy na iyun. Pero siyempre wala ulit pangako na itutuloy ko hanggang katapusan kasi, naguguluhan na naman ako.

Math na naman. Ang isinumpa ko nang subject last sem. Siguro eh iyung ilan sa mga nakakabasa nito ngayon ay maaalala iyung text message na ipinadal ko na minura at nilait ko na ang Math, at isinumpa lahat ng may pakana kung bakit isinilang ang Math sa mundo.

At dahil isinumpa ko ang Math noong mga oras na iyun na nagre-review ako para sa finals. Eh himala naman dahil nakapasa ako at nagkaroon ng tsansa na makapag-removals. Naalala ko na bago magexam, 4 na oras ata ako nagintay at hindi ako kumain. Ewan. Fasting siguro para maawa si Lord. Eh, tumalab naman dahil pumasa nga ako.

Pero, hindi ko pa rin makakalimutan iyun. Ang subject na talaga namang iniyakan ko. Siyet ka.

At ngayon heto na naman si Math, pero sa tingin ko medyo ayos na ang lahat pero hindi ko pa rin maiwasan na talagang ayawan ang Math. NAg-exam kami noong Sabado at medyo pakiramdam ko makaka-3 ako o kwatro o singko. Pero malamang na iyung kwatro. Hindi na ako umaasa pa na makak-uno o dos dahil dehins talaga kakayanin. Ewan ko ba eto na namang test namin, hindi ata lumabas ang mga nireview ko o guni-guni ko lang na nagreview ako. Kung alinman ang tama doon, wala ako pake. Basta pasado then babye.

Last na. Mag-iiwan ako ng paborito kong quotation ni Margaret Mead. Kung hindi mo siya kilala, hanapin mo na lang dahil nakalimutan ko na din kung sino siya.

"Never underestimate what a few committed individuals can do to change the world."

Pagnilayan ang quote na ito.

Are You Korean? - Part 2

2007-01-12T19:17:00.000+08:00

Kung maaalala ninyo. Noong nakaraang Agosto ata iyon nag-post ako ng isang artikulo tungkol sa paglapit ng isang Koreano sa akin. Sa mga hindi pa nakabasa ng istoryang ito. Eto ang address ng luma kong blog: http://pd2040a.blogspot.com/ at hanapin na lamang sa Archives ang istoryang ito.

Ngayon muli ay isa na namang makabagbag-damdaming tanong ang ibinato sa akin: Are you Korean?

Pero this time hindi agad iyun ang unang itinanong medyo nahuli pa di gaya nang nauna.

Eto ang kwento.

Naglalakad ako noong araw na iyon mga bandang 11:20 ng umaga nang may makasabay ako sa paglalakad na isang grupo ng mga Koreano. Naisip ko baka nag-iikot ang mga ito sa UP at nagsa-sight seeing dahil me mga dala silang camera.

Medyo naunahan ko sila dahil mabilis akong naglalakad dahil may klase n\pa ako ng 11:30.

Noong nasa tapat na ako ng Main LIb may dalawang Koreano na humahagibis ng takbo at lumapit sa akin.

Medyo nagulantang ako siyempre. Bigla ka ba namang kalabitin.

Eto ang naaalala ko na pag-uusap namin.

Koreano 1: Hello, Good morning!

(siyempre medyo hindi tuwid ang pagkakasabi niya noon...)

Ako: Good morning too.

Koreano 2: Are you on vacation right now?

(Ang gandang tanong noh. Nagbabakasyon daw ba ako.)

Ako: No. We still have classes. It's our second semester.

(Medyo naguluhan ako sa isasagot ko kaya iyun na ang binanggit ko.)

Koreano 1: Ah.. So when is your midterm exams?

(Wow, naman. Buti pa sila naalala na me midterm exam pa nga pala.)

Ako: This coming Januray 24.

(Tama ba sagot ko? Ay ewan basta eh iyun di ba iyun naman iyung kalahati ng sem?)

Koreano 1: Ah... Thank you. Have a nice day.

Koreano 2: Have a nice day.

Ako: Yeah...

(Sabay nagsalita iyung dalawa kaya yeah na lang nasabi ko. At hindi pa pala iyun ang katapusan.)

Koreano 1: Ah, wait. Are you Korean?

(At nabanggit na naman ang nakaka-touch (touch daw oh..) na tanong)

Ako: No.

At nagpatuloy ako sa paglalakad na shocked pa rin.

Dalawang beses na iyan.

Mukha ba talaga akong Koreano?

Hehehe... Buti pa sila nakakakita ng *uhurm* tunay na kagwapuhan.

*uhurm*

hanggang sa muli...

The Rally

2006-12-27T16:44:00.000+08:00

Well... Masyado nang late ang pagpo-post ko ng isang bagong karanasan sa buhay ko.

Ito lang naman po iyung pagsama ko sa sa rally noong December 15, 2006. Spoecifically ang Barikada sa Quezon Hall.

Ano naman ang masasabi ko dito?

Sa totoo lang noong una ay nagaalinlanagan pa ako. At sino ba naman ang hindi. Siyempre naisip ko ang mga sinabi ng nanay ko: Huwag akong sasama sa mga rally. Pero siyempre napakabait ko, kaya sumama ako. At wala namang nakapigil pa doon.

Me nakasama naman ako doon. At hindi lang basta kasama. Halos nandoon din ang lahat ng mga kaklase ko at nagulat pa ako. Mga hindi mo akalaing sasama sa mga rally.

Noong nagmamartsa pa lang papuntang Quezon Hall, medyo nasa gilid ako. Para bang nagsisiguro muna na baka mamaya eh i-disperse kami ng mga pulis o tirahin ng water cannon eh ala naman akong pamalit na damit.

Sa totoo lang, iyun ang unang beses kong sumama sa rally at ang unang beses na nakapunta sa Quezon Hall. Kaya medyo nagsight-seeing pa ako. Nakita ko na din iyung...iyung... ano nga ba tawag doon sa may garden sa likod nun... ayun naalala ko na iyung ampitheater. Tapos may marker pa doon na nakalagay na "A GIFT OF THE PEOPLE OF THE UNITED STATES OF AMERICA TO THE PEOPLE OF THE REPUBLIC OF THE PHILIPPINES." Hmmmm... at may utang na loob pala ang UP sa mga Kano. Wala pala kaming utang na loob kasi nandito sa loob mismo ng UP ang mga nangunguna sa pagtuligsa sa kanila.

Anyway, balik tayo sa rally.

Unang beses ko din na kantahin ang aming Alma Mater Hymn na "UP Naming Mahal" with matching left arms raised up. Ang sabi noong nagsasalita sa harap na SecGen nung ANAKBAYAN ata ay dahil sa ang kaliwang braso ang pinakamalapit sa puso at simbolo ito ng taos-pusong pakikibaka.

Unang beses ko din na sumigaw gaya ng "ISKOLAR NG BAYAN, NGAYON AY LUMALABAN!" on the top of my lungs. Meron pang "TUITION FEE INCREASE NA NAMAN! SALOT TALAGANG SALOT, KASALUTSALUTAN!" at "BUDGET NG UP, DAGDAGAN, DAGDAGAN 'WAG BAWASAN!" at isa pa "EDUKASYON, EDUKASYON, KARAPATAN NG MAMAMAYAN!" aty isa pa ulit "MAKIBAKA 'WAG MATAKOT!" at me isa pa na nakaligtaan ko. Basta sigaw lang. At dito ko naramandaman na isa ang aming mga tinig literally and in spirit.

Sa rally na ito nakita ko ang masasabi nating behind the scenes na hindi natin nakikita sa telebisyon.

Nariyan na ang kakulangan sa koordinasyon sa mga pinuno ng mga grupo. Medyo parang nagkakanya-kanya. In short, magulo ang sistema. Parang sa gobyerno. So...Kung tutuligsa sila sa gobyerno na sinasabi nilang bulok at magulo ang sistema...Look who's talking.

Isa pa naisip ko lang. Bakit hindi sila gumagamit ng bandila ng Pilipinas sa kanilang mga rally. At bakit kulay PULA na kilala ng mga tao na kadikit ng mga komunista? My golly, they say they are nationalistic but come on, our Philippine flag is the ultimate symbol of Filipino nationalism. Bakit hindi ito?

Anyway, sa aking masyadong kuryosidad, sinabi ko sa isang miyembro ng ANAKBAYAN na medyo interesado ako sa grupo nila. At ang bruha, hindi ako na-gets. Agad siyang kumuha ng pen and application form para ifill-up ko na daw agad. Susme, ang gusto ko lang ay malaman kung ano ba ang kanilang grupo at hindi naman ako agad sasali sa kanila. So nag-orient agad siya right in the middle of the rally. Na kesyo ganyan ganito. At talagang makulit. Sabi ko pag-iisipan ko pa ng mabuti. Sabi ba naman sige babalik ako after 5 MINUTES. Ganoon lang pala kabilis ang mag-isip ng mabuti.

E di bumalik nga, sabi niya o ano sasali ka na? Sige na, eto na ang ballpen at sumulat ka na. At binola pa ako na "Nararamdaman ko sa iyo na nationalistic ka (Hmm.. True. Hehe..) at may hangad na maglingkod sa bayan (Hmmm.. Oo nga noh.) kaya sumali ka na. Eeengk. Wrong answer. Sabi ko na lang para matapos na ang litanya, "Puwede ba na sa January na lang ako magdesisyon?" At natapos din.

At sa muli naming pagkikita eh humanda na lang siya at meron akong inihandang mga katanungan para makumbinse niya ako na sumali. At kasama na iyung nabanggit ko sa itaas.

Hay naku, at iyun sinabi ko sa aking mahal na inay at itay. Hindi naman nagalit pero wala namang reaksyon. Siguro alam nila ang gusto ko and nasabi ko na sa kanila iyun. Basta mag-ingat lang.

Anyway, nakakapagod mag-rally at dahil diyan namiss ko ang unang araw ng simbang gabi. Siyet. 8 Simbang gabi lang ang nagawa ko.

Sa mga nagbabalak sumama, well, walang masamang subukan basta mag-ingat palagi at mag-ingat ulit at siguraduhin na gusto mo talaga at handa ka sa anumang mangyayari.

Pero, wala mang rally... ang 7 miyembro ng BOR, UP Pres. Roman at UPD Chancellor Cao.

THE FIGHT NEVER ENDS. NO TO TOFI.

Trusting to hear from you immediately.

2006-12-05T15:58:00.000+08:00

Kakaiba talaga ito. Pambihira. Sa buong buhay ko wala pa ako natatanggap na ganitong sulat. Kaya basahin ninyo ang nilalaman nang malaman ninyo kung bakit.

FROM THE DESK OF DR. RAMADAN ABDU

BILL AND EXCHANGE MANAGER

AFRICAN DEVELOPMENT BANK

OUAGADOUGOU, BURKINA FASO.

TEL:00226-78-81-04-32

Dear Friend,

I know that this letter may come to you as a surprise but due to the urgency of this transaction.First I must solicit your confidence in this transaction, this is by virtue of it's nature as being utterly confidential and top secret. Though I know that a transaction of this magnitude will make any one apprehensive and worried, but I am assuring you that all will be well at the end of the day.

There is no doubt that trust conceptually is a conundrum which leads itself to deferring interpretation, we have decided to contact you due to the urgency of this transaction.

I am the manager of bill and exchange at the foreign remittance department of African Development bank (ADB). I came to know you in my private search for a reliable and reputable person to handle this Confidential Transaction, which involves the transfer of a huge sum of money to a foreign account requiring maximum confidence.

I am writing to you, following the impressive information received about you from the chambers of commerce. I believed that you are capable and reliable to champion this business opportunity. In my department we discovered an abandoned sum of $30m US dollars (Thirty million US dollars). In an account that belongs to one of our foreign customer who died along with his entire family on Monday, 31 July, 2000, 13:22 GMT 14:22 UK, 2000 through concorde air lane with flight N° AF4590 crashed off, killing all 109 people on board.

You can view the site for more details:http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/europe/859479.stm

Since we got information about his death, we have been expecting his next of kin to come over and claim his money because we cannot release it unless somebody applies for it as next of kin or relation to the deceased as indicated in our banking guidelines but unfortunately we learnt that all his supposed next of kin or relation died alongside with him at the plane crash leaving nobody behind for the claim.

It is therefore upon this discovery that I and other officials in my department now decided to make this business proposal to you and release the money to you as the next of kin or relation to the deceased for safety and subsequent disbursement since nobody is coming for it and we don't want this money to go into the Bank treasury as unclaimed Bill.

The Banking law and guideline here stipulates that if such money remained unclaimed after ten years, the money will be transferred into the Bank treasury as unclaimed fund. The request of foreigner as next of kin in this business is occasioned by the fact that the customer was a foreigner and a Burkinabe cannot stand as next of kin to a foreigner.

We agree that 30% of this money will be for you as foreign partner, in respect to the provision of a foreign account, 10 % will be set aside for expenses incurred during the business and 60 % would be for me and my colleagues. There after I and my colleagues will visit your country fordisbursement according to the percentages indicated.

Therefore to enable the immediate transfer of this fund to you as arranged, you must apply first to the bank as relations or next of kin of the deceased indicating your bank name, your bank account number, your private telephone and fax number for easy and effective communication and location where in the money will be remitted.

Upon receipt of your reply, I will send to you by fax or email the text of the application. I will not fail to bring to your notice that this transaction is hitch free and that you should not entertain any atom of fear as all required arrangements have been made for the transfer.

You should contact me immediately as soon as you receive this letter.

Trusting to hear from you immediately.

Yours faithfully,

Dr. RAMADAN ABDU

Bill and exchange manager

African Development bank ADB

Lahat noong mga naka-bold diyan sa post ko ay mga ilang pahayag na talaga namang nakakaduda. Una na lang ay isa pala akong reliable at reputable meaning kilala. Sino kaya ang tao na nakakakilala sa akin sa Africa? Siya kaya?

Ikalawa na lang eh iyung flight number, me degrees. E kahit saan atang parte ng daigdig walang degrees iyung flight number.

Iyun lang, at iyung mismong si Dr. RAMADAN ABDU ay wala naman sa listahan noong mga opisyal ng African Development Bank.

Naku eh, basta nakakagulat. Ang sarap maniwala. Pero hindi puwede.

$30 Million. wow... Hehe..

Bayabas. G-tec refill. Mani. Sandals.

2006-11-23T18:59:00.000+08:00

Ano kaya un noh? Kagabi lang, ang mga bagay na ito ang nagpaiyak sa akin.

Nagsimula ang araw ko sa klase ko sa P.E. 1. Lumipas ang 10 mins... 15 mins... 30 mins... hanggang sa nag 45 mins na... wala pa rin at wala man lamang kumikilos sa lahat ng mga classmate ko... Kaya ako na ang unang tumayo at parang na-defrost ang buong section. Sumunod din sila.

Pagkatapos noon ay nagkita kami ng tatay ko sa SM North. Naghahanap kasi ako noong libro sa Math14. Trigonometry. 2nd edition. Pagpunta namin doon. Wala iyung libro, napagpasyahan namin na doon na sa SM Megamall magpunta. Tutal, malapit lang doon ang kanilang opisina at may dadaanan din siya doon. Bago iyon, kumain muna kami sa KFC.

Noong una medyo ayaw ko kasi nangako ako na hindi muna ako kakain sa mga fastfood hangga't hindi pa nagiging maayos ang lahat. Pero dahil mapilit ang tatay ko, pumayag na din ako. Alam ko na malapit na siyang sumakay sa barko. Alam ko iyun...

Tapos sakay na kami ng MRT at bumaba sa Ortigas. Pinuntahan agad din namin ang National Bookstore doon, wala din. Pumunta kami sunod sa Podium, doon din sa National Bookstore, wala pa din. Kaya napagpasyahan namin na pumunta muna doon sa katabing building, iyung opisina nila.

Sa 20th floor ang Pru Life of U.K., ahente ng insurance ang tatay ko. Medyo nagpakatanga ako at nagtanong kung bakit me code pa silang pinipindot bago pumasok sa loob. High-tech. PEro pagpasok ko sa loob, hindi naman sa panlalait, dalawa lang ang computer nila a mind you, Windows 98 ang gamit nila.

Anyway, napansin ko agad ang sign nila: 36M in 2006. Iyun daw ang target ng Crystal Quartz, ang branch nila, na bentang insurance para sa 2006. Sabi ng tatay ko, konti na lang daw at maabot na nila iyun. Sunod kong nakita ay ang mga nakasabit na mga ritrato sa kisame. At nandun ang larawan ng tatay ko.

Sabi ko ano na naman iyun? Iyun pala, iyun ang nagpapaalala sa kanila na wala pa silang benta for this month. Sa kabutihang palad naman, bago kami umuwi eh, naalis na iyun dahil nakabenta na siya. Kawawa naman kako doon sa ibang unit, lahat ata nung members nila ay nakasabit. Hehe...

Ang unit ng tatay ko ang top producer sa kanilang branch. Mga mahigit 5 million na ang kanilang nabenta. Basta ganun...

Pagkatapos noon, pumunta naman kami sa Robinson's Galleria, doon din siyempre sa National Bookstore ulit, at sa awa naman ng Diyos, nakabili din ako ng libro.

Nameryenda muna kami. Binigay niya sa akin iyung ipinabibigay ng nanay ko. At habang may hinihintay na tao ang tatay ko, nag-ikot muna kami. Sabi niya, ibibili daw ako ng sandals. Inikot namin ang Robinson's at me mga nakita kami, hindi ko na binili sabi ko huwag na.

Umuwi na kami at siyempre sakay ng MRT ulit. Pero 'di pa pala umuwi tatay ko, may kainan pa siyang pupuntahan kasama iyung mga dati niyang ka-trabaho sa dating opisinang pinapasukan nila. Nanuna ako. Bumaba ako sa North Ave doon siya sa Cubao.

Nakarating na ako sa bahay. Nag-ayos. At nakita ko ang mga binigay ng nanay ko na nakalagay sa plastik. 2 bayabas. Apat na pack noong mani. At ang refill ng G-tec. Bigla na lang ako napaiyak. At ang una kong iniyakan ay ang g-tec.

Alam ko kasi na hirap talaga kami ngayon. At para sa akin, isa nang luho ang ibili pa ako ng g-tec na iyun. Para bang sobra na iyun. Ewan ko ba, doon ko din napagtanto na ayaw talaga ng mga nanay at tatay ko na makadama kami ni konting hirap o gutom. Nasabi na ito ng tatay ko dati. Ayaw niya na maranasan namin ang naranasan niya noon.

Ang hindi nila alam, alam ko kung paano pa nila kami binubuhay ng ganito.

Isinangla pala ng tatay ko ang cellphone niya, kaya pala hiniram muna niya ang s a kapatid ko. Madami nang mga taong inutangan ang nanay ko. Ganun din ang tatay ko. Halos kalahati ng binabayad na tuition naming magkapatid mula noon ay utang... kaya utang namin ito sa mga taong nagtitiwala sa amin.

Na-realize ko... Ang daming tao ang namumuhunan sa amin... sa akin...

At habang naiisip ko ito... patuloy ako sa pag-ngasab ng bayabas... at mani...

Salamat sa kanila.

Susunod: Mararanasan ko na din...

Introduction: Part II

2006-11-19T19:48:00.000+08:00

Ang haba ng introduction, may part 2 pa.

Ewan ko ba, pero siguro, para lamang ihanda ang sarili ko na sabihin na ang halos lahat, uulitin ko, halos lahat ng tungkol sa akin. Bahagi ito siguro ng transisyon ko patungo sa isang malaking pagbabago.

Siguro, bibigyan ko kayo ng ilang paalala o paunawa bago niyo mabasa ang mga tungkol sa akin.
Sabi nga noong isang nagpost diyan sa cbox sa kanan, magiging madrama daw ito. Ewan ko ba, pero nitong mga huling araw naging masyado akong sentimental, kalahating senti at kalahating mental. Madalas tuwing Linggo, lalo na sa bahagi ng Ama Namin, napapaiyak ako. Pero hindi naman iyung humahagulgol na naglulupasay gaya ng mga napapanood natin sa mga pelikula, iyun lang naluluja mata ko, ganun. Hehe…

Ewan ko ba, parang may malaking gampanin ang kantang iyon sa aking buhay. Alam ko na, maiisip niyo siguro, ‘ang weird talaga ni Dennio.’ Oo na, weird ako. At least, may katangian ako na kakaiba.

Puro kaweirdohan na siguro ang mababasa niyo dito at nakakasiguro ako doon 99%.

At ikaw na ang bahala kung madalas ka pa ring pupunta dito o hindi. Basta ito ang aking buhay. Magbago man ang tingin mo sa akin, wala na akong magagaw dun, basta ang alam ko dapat kong ishare ang aking buhay at anong malay ko, may mapulot kayong mga aral kahit pa napakadumi nito.

Kaya Pa Ito

2006-11-15T20:02:00.000+08:00

Kelan lang muli na namang pumasok sa utak ko ang isang tanong: Hanggang Kailan?

Bitin ba? Itutuloy ko...

It's My Life: Introduction

2006-11-10T12:55:00.000+08:00

Each one of us has his/her own life story. The ones that could be seen at Maalaala Mo Kaya or Magpakailanman. But let me tell you my own here. The defeats. Triumphs. Sad or happy, embarassing or not, you'll see it here.

This would be outlet, if you allow me.

This would be my way of expressing myself.

This would be my way to you, to know me better; and why I am like this.

With this witness as my life story unfolds...